( safiye’nin bizimle tanışmadan önceki yazılarından biri)

Dün gece yine sabaha doğru geldim eve. Uzun zamandır ilk defa kendimde olarak, geceyi hatta bütün günü şişelerle birlikte tüketmeden. Kapıcı yoktu bu sabah, beni karşılayan tek insan. Salona girdim, kanepeye oturdum. Duvardaki resimlere baktım ve başladım ağlamaya. Hıçkırıklarım bütün apartmanda yankılandı ya kimse cesaret edipte uğramadı yanıma. Yine delirdi; yine fazla içti diye düşündüler kesin.

Henüz 24 yaşındayım ama yaşımın kaç katı yaşanmışlıklarım, kim bilir. Artık dayanamıyorum, bu utanca, bu azaba, bu özleme, bu belirsizliğe katlanamıyorum. Eva’nın dediği gibi
–“belirsizliğe katlanmak ani bir sondan daha kötü”. Bir yakınım olsaydı, aile büyüklerinden biri ya da bir kuzen, arayıp bulsaydı beni ve bir sesle bitirseydi kötü kederimi. Ama öyle biri hayal. Yahut babam veya kardeşim olsaydı, hayatta. Bağırsalardı, küfretselerdi, hakaretler yağdırıp gök kubbeyi çınlatsalardı, o sesle. Benim dayanacak gücüm, yaşayacak güzelliklerim kalmadı. Mademki yaşamımda beni arayıp bulacak bir aile büyüğü, bir kuzen, bir baba ve bir kardeş yok; belkide en iyisi kendi kendine temizlenmesi, insanın. Günahına yeni günahlar ekleyerek, demiştim ya geçen gün anne baba; yanınıza geleceğim. Sadece sohbet etmek için değil, sizinle yaşamak için belkide, diye. Siyah elbiselerimi attım dolabımdan, topuklu ayakkabılarımı da. Saçlarımı kendi haline bıraktım, yüzümü renklendirmedim, kan ağlayan gülüşlerimi terk ettim bugün. Bu terk edişin sonu ölüm biliyorum. Siz de biliyorsunuz.
Geceniz hayır olsun hocam. Bütün gün gözlerim Esra ya yazılan mektupların bir yenisini aradı ama bulamadı. Kendimi görüşümden kendimi buluşumdan mıdır bilmiyorum ama soluksuz okuyorum o güzel, bir o kadarda her kelimesi tokat gibi yüzüme çarpan mektupları.
Kendimi görüşüm ne demek, o benim sanki.
Bu aralar kendimi çok tuhaf hissediyorum, hocam. Ayaklarım yerden kesilmiş gibi. Şuurum kapalı sanki dalgın bir halim var, hiçbirşeyi umursamaz.
Aşk desem; yok değil. Daha önce âşık olmuştum ama böyle değildi. Bu başka birşey. Âşık olduğum doğru ama bu hissettiğim bir gence duyulan aşktan daha farklı.
Bu halimin sebebi o gence hissettiklerim mi, yoksa başka birşey mi bilmiyorum.
Birde son zamanlarda şunu fark ettim; ben yakın geçmişi unutmuşum. Herşeyi değil ama çoğu şeyi unutmuşum, unutuyorum. İlk kez anladığımda bunu bir arkadaşım bir iki yıl önce İstanbul da bir cadde de buluştuğumuzu söyledi, hatırladın mı diyerek.
Düşündüm. Hayır hatırlamıyordum. Peki, ama nasıl. O emindi. Buluştuk şuraya gittik, dedi.
Zorladım hafızamı ama yok. Onun gibi birçok şeyi unutuyorum artık. Neyse eminim bunda da bir hikmet vardır. Belkide sürekli söylediğim şeyden dolayı böyle oldu; Ah şu geçmiş silinse aklımdan, beynimden, kalbimden… Derdim.

Senin de gecen hayırlı olsun kızım.
Esra mektuplarından biri tahtada iken diğerini asamıyoruz, biliyorsun.
Esra da senin dediklerine benzer şeyler söylemiş. Yaşadığınız devrimi kim yaşasa öyle olurdu. Kolay değil son dönemde yaşadıklarınızı, yaşamak. İki ay oldu mu tanışalı.
Bir uçtan diğer uca adeta uçarak geçtiniz, maşallah. Normal değil mi, kendinizi biraz yorgun, belki de dingin veya biraz ayakları yerden kesik hissetmeniz. Buna zafer sarhoşluğu denir. Şeytana karşı kazanılan zaferin manevi sarhoşluğu.
Yeni duruma alışmak zaman alacaktır. Gündeminiz değişti. Hayalleriniz değişti. Stresin yerini huzur, korkunun yerini umut ve güven aldı. Bedenin salgıları, beynin algıları değişti.
Eminim ciğerlerinizin çektiği oksijen miktarı bile değişti.
Hücreleriniz bile şaşkın olmalı, öyle değil mi?

Günlerce geçmişinizle hesaplaşıp, Allah’ın affını umut edip, gazabından korkarak, en içten duygularla ağladınız… O gözyaşları ne zehirler akıttı, içinizden. Ne büyük değişimler oldu, hormonlarınızda. Şeytanın boşalttığı alanları melekler doldurduğundan, tatlı bir şok geçirmeniz doğal değil mi. Nefretin yerini sevgi alır da insan kendine bile yabancıymış gibi olmaz mı? Dünyanın geçici değerlerinden yaptığınız köşklerin ışıltısı Allah aşkının verdiği nur karşısında sönüp gidince, mekân değiştirmiş gibi olmaz mı insan. Cennete çıkmış gibi olmaz mı?

Unutmak, kötü hatıralar için bir lütuftur. O duyguyu benim gibi yaşlılar daha iyi bilir. Bir dost düşman çıktığında, bir evlat isyan bayrağını çekip gönderine, can evinden vurduğunda, aşkta veya muhabbette ihanet yaşandığında, muhannete muhtaç düşüldüğünde, iftiraya uğrayıp, nedenini ayrı, sonuçlarını ayrı sorgulayıp cehennem ateşlerinde haksız yere yandığında, kedilerin aslanları boğduğunu görüp müdahil olamadığında, İş yerinde, ya ekmeğine sahip çıkmak yada haksızlığa boyun eğmekle karşı karşıya kaldığında, bazı fırsatları kaçırdığını sandığında, kazanırım umuduyla savaşıp yenildiğinde, duyulan acıları, açılan yaraları tedavi etmek istediğinde unutmak rahmettir.

Günahların bedeli ödendiğinde kendiliğinden oluşur. İmtihanı kazanınca çekilenlerle vedalaşmak kolaylaşır da hiç çabalamadan yorgunluklar unutuluverir. Birine bir haksızlık yaptığını fark ettiğinde helalleşince, özür dileyince o sızılar unutulur. Unutmak rahmettir.

Yeni günahlar yapılıp güzellikleri unutacak kadar derde giriftar olunca, unutmanın kendisi de bir ceza olur çıkar. Sen kötü hatıraları göm bilinçaltına. Şimdi mutlulukları yaşamanın zamanı. Az mı dua ettin, az mı sancılar çektin bu günler için. Benim ağlamalarım bile fincan doldurdu, seninkiler cezveler doldurmuş olmalı.

Şimdi, Hamdiye’ye dünkü yazışmamızda gönderdiğim cevabı oku ve güzel düşler kur, gelecek için… Allah sana cennetteki makamını göstersin.
Selam üzerinize olsun, hocam,

Hocam bütün haklar size helal olsun, geçmişimde ve gelecekte hakkımın geçtiğini düşünen her kese binlerce helal olsun. Hocam asıl siz bana hakkınızı helal edin. Yazmaya korkuyorum, ya hocamı üzüyorsam, ya maneviyatına zarar veriyorsam ya benim için zor durumda kalıyorsa diye, sonrada, ya yazmadığım için kırıldığımı düşünürse diyorum, ya da rüyalarımı mı yazsam diyordum. Dünden beri hem ağlıyorum hem de bunları düşündüm durdum. 22. mektubu okuyunca cesaretimi topladım yazmalıyım dedim. Hocam, beni ve benim gibileri içinde bulunduğu durumdan kurtarmak için belkide tahmin bile edemeyeceğim bir gayret içinde olduğunuzu düşünüyorum Allah razı olsun gökteki kürreler yerdeki zerreler adedince. Hocam, nette bir yazı okumuştum, bana benzer bir olay. Oradaki babasıyla ilgili sorun yaşıyordu. (detaya girmiyorum yazım yavaş olduğu için) Doktorun ona önerdiğini bende uyguladım. Abdest aldım kıbleye yöneldim dua ettim ve anneme ve eşime hakkımı helal ediyorum dedim, kurtulmak istiyordum içimden atamadığım o duygudan ya da her neyse yıllardır atmaya çalışıp atamadığım. Sonra, o gece mi hatırlamıyorum ama rüyamda annemin evinin yan tarafındaki bahçedeyim rüyamdaki bahçe farklı beton setler var. Betonların üzerini diken kaplamış dedim ki bunlar şimdi buraları kaplar koparayım elimi uzattım bir dikene tuttum ama bütün dikenler koptu fırlatıp attım. Yerlerde, sanki dikenin altıda kalan tam çürümüş gibi grileşmiş yapraklar vardı. Onları da temizleyeyim dedim. Sanki canlı gibi hareket ettiklerini hissettim. Az ilersinde, önümde, sanki yılanlar olur ya iç içe karışmış gibi, başlarını göremedim ama yılan olduklarını hissettim, temizlemeye cesaret edemedim. Korktum. Siz Esra’nın mektubunda da bana da anlatırken ben onların içimde olduğunu biliyordum. Hatta Esra’nın mektubunu okuduğum gece karnımda var olduklarını hissettim. O gece çok korktum. Psikolojik mi bilmiyorum ama karnımda hareket etti Kaburgalarıma doğru baskı yaptı. Siz benim halimi benden iyi biliyorsunuz hocam.
Sayfamda 3 şiir var biri A.Hulusi’ye biri size sonuncuyu 2001 de yazmıştım. Biliyorum sizi sevmenin göstergesi sizin yolunuzdan gitmektir ama eksiklerim çok olsa da sizi SEVİYORUM.

Sevgili Hamdiye,

Sene 1973 idi. Küçük bir kasabada öğretmendim. Yeni evlenmiştim. Evliliğimin ondördüncü ayında bir oğlum doğmuştu. İlk çocuk başkadır, bilirsin. Sonradan on tane daha olsa bile, ilki bir başkadır. Doğduğunda anda ağlamaya başladı, kırkı çıktı hala geceli gündüzlü ağlıyordu. Halsiz düşmüştü, annesini ve beni aciz bırakmıştı.
Komşulardan bir yaşlı teyze, rahmetli eşime yardıma geliyor, halimize acıyor, bu çocuğu Hacı İsmail’e okutmalısınız, bu durum normal değil diyordu. Ben;
-Olur mu öyle şey, okutunca ne olacakmış, altına iyi bakın, karnını iyi doyurun, bebe aspirini, şuruplar içirin, diyordum. Aldığımız eğitim bizi duadan, nefesten mahrum bırakmıştı. Çocuk ağlamaya, biz perişanlığımıza devam ediyorduk.

Sanırım kırk ikinci gündü; okuldan döndüğümde ilk kez çocuk ağlaması duymadan eve girdim. Eşim; kapıyı açarken,
-Misafirimiz var, dedi.
Çocuğun yattığı odaya girdiğimde, sandalyede yetmişlik bir ihtiyar oturuyordu. Başında kendisine son derecede yakışmış, siyah bir fötr şapka, üzerinde yıpranmış, temiz bir takım elbise, yanında masanın kenarına astığı güzel, çok kullanılmış bir baston, kahvesini içiyordu. Kasabaya yeni geldiğimiz için, bahçelere giden yolda birkaç kez rastlayıp, selamlaştığım;
-İçimden, ne asil adam, bu kasabada böyle biri, dediğim ihtiyardı.

Selam verdim, aldı. Hemen telaşla söze girdi ve
-Çocuk ve annesi ’ümmi sübyan ’olmuşlar. Okudum, bir de hilal yazdım. Şimdi rahat, uyuyor. Annesi de rahatlamıştır. Keşke daha önce haberimiz olsaydı, dedi.

Hilal dediği, içinde bazı ayetlerin yazılı olduğu bir muskaydı. Muska yazanları hapise atarlardı, o zamanlar. Benim okuyup üflemeye inanmadığımı söylemiş olmalılar ki,muska demiyor, hilal diyordu.Çocuğun ızdırabını dinmesine sevinmiştim.Eşim için de,kendi rahatım için de sevinmiştim.Ama hayatımın şoklarından birini yaşadım.Dua edilmişti ve bebeğim nihayet uyuyabilmişti.Onlarca yıldır aldığım eğitim yanlıştı.Dua işe yarıyordu.
Para teklif ettim, almadı.
-Olmaz, bedeli verilmezse dua tutmaz derler, dedim. O da ısrarla;
-Almam, dedi.
Cebine, yanımdaki bozuk paraları sıkıştırdım. Kahvesi biter bitmez sanki mahcupmuş gibi,
-Allah’a ısmarladık, deyip gitti.

O rahmetliyle, on sekiz yıl tasavvuf muhabbeti yaptım, talebesi oldum, hizmet ettim, bana hesapsız yardımları oldu.
Masasına ilim için oturduğum günlerden birinde, bir soru sormaya niyetlendim. Benimle birlikte dört arkadaştık, sohbetlerine müdavim olan. Benim aklıma soru düşer düşmez, sohbetini noktalı virgülle keserek,
-ben hocamın dizi dibinde kırk yıl oturdum. Bir tek soru bile sormadım, dedi.
Sözünü üzerime aldım. On sekiz sene dizinin dibinde, ağzım açık ilim tahsil ettim ama bir tek soru sormadım.
Rüyalarımı anlatırdım. Verdiği zikiri bitirir, neler gördün dediğinde, gördüklerimi anlatırdım. Bana yeni zikirler verirdi, itirazsız okur, tecellisini gördükten sonra, fizanda olsam yanına gider, sohbetlerinden feyz alır, yeni tespihlerimi alarak geri dönerdim.

Tayinim 135 km uzakta bir kasabaya çıkmıştı. Ulaşım imkânsız gibiydi. Ama ne zaman ona gitmek istesem bir sebep zuhur eder, ona ulaşırdım. Binlerce olağanüstülük gördüm kendisinden. Ama birisi inanılır gibi değildi.

Peygamber efendimize selam, salâvat tespihi yapıyordum.
’Esselamü aleyke eyyühennebiyyü ve rahmetullahi ve berekatühü ’okuyordum.
Ettehiyatü içindedir, biliyorsun. Günde binlerce kere okuyordum. Her tespihim kırk gün veya daha az zamanda tecelli ediyordu. Ben de her kırk günde bir hocama hasret gidermeye gidiyordum. Bu sefer tecelli gecikti ve ben efendiler efendisi, efendimin benim selamımı almadığını, karşılık vermediğini düşünerek, durmadan gözyaşı döküyordum. Elli günü geçmişti hala bir sonuç alamamıştım. Eskiler Allah ve resulü için akıttıkları gözyaşlarını bir kapta biriktirir saklarlarmış. Ben de yapsaydım o işi, kimbilir kaç küp dolardı.
Bir gece yarısı saat üç dört gibi, namazlarımı kıldım tespihler dolusu selam, salâvat çektim. Yatağımda, arkam kıbleye dönük, yaslanmış son sigaramı içmekteydim.
Yatacağım, sabah yedide okulda olacağım.
Sokak kapım açıldı. Gecenin bu saatinde kaldığım bu kasabada asla, hocaaaa! Diye ünlemeden kimse kapıyı açıp, girmez. Bu ne haldir rabbim, demeye kalmadı, merdivenleri çıkmaya başladı, o gelen. Bu da neyin nesi, üstelik merdivenlere çıkıyor, iyi ki kapı kilitli, derken; açtı kapıyı salonda ayak sesleri. Daha da şaşkın bir halde bilincimi zorlarken, yatak odamın kapısı açıldı. İçeri giren Hocam dı.

Kapının hemen önünden, bana döndü… Şoktaydım. Ben ona baktım, o bana baktı. Konuşmaya fırsatım olmadı. Ölesiye özlediğim hocam karşımda nur yüzüyle, o keskin şifalı bakışlarıyla gözümün derinine baktı, baktı. Ne kadar hasretim varsa tamamını giderinceye kadar baktı. Tam doygunluğa ulaştım, şaşkınlığımı giderdim, hocam diye söze başlayacaktım ki, oracıkta kayboluverdi. Şu filimler de gördüğümüz ışınlama gibi.

Allahın bir sırrını, lütfunu, ikramını yaşadığımı anladım. Gönlümdeki, kalbimdeki onca kesafet yok olmuş, üzerimdeki yorgunluk, ağırlık kalkmış, uçacakmışım gibi hafiflemiştim. Bu anlatılacak bir hal değil de ben anlatmaya çalışıyorum. Hemen, kalktım, yatak odasının kapısının kilidine baktım. Kilitliydi. Ama hacam şakır şakır kapı sesiyle girmişti. Kapının kilidini iki kere çevirerek açtım. Salon kapısına baktım, hem kilitli hem sürgülüydü. Ama hocam bir davranışla açıp girmişti.
Aklım başka çalışıyor, gözlerim başka şey yaşıyordu.Şükür gözyaşlarımla uyudum.Kimseye anlatmadım.Birkaç gün sonra zikirimin tecellisini gördüm.Hemen hocamı ziyarete gittim.Bani arkadaşlarımla oturduğu masasından kalkarak karşıladı,kucakladı,sırtımı sıvazladı.Adeti olmayan bir şekilde iltifatlar etti.Arkadaşlarımı kıskandıracak kadar teveccüh gösterdi.
-Allah, sevdiği duaları geç kabul eder, daha çok okusun daha çok vereyim diye, dedi.

Ben biliyordum hocamın bana geldiğini de, o da bana geldiğini biliyor muydu acaba. Yoksa onun için bir ruhani yolculuk muydu? Bu ikram sadece bana ait bir tecelli miydi yoksa kendisi fiilen bana gelmiş miydi? Merak ediyordum. Keşfimi anlamaya çalışıyor, aklımla kabulü kolaylaştırmak istiyordum. Sormaya yeltendim. Hemen sohbetine bir parantez açtı ve
-’Bazı sırlar iki kişi arasında kalmalı; dedi.

Yine soru sormama izin vermeden cevap vermişti. Bu sırrı sana anlatmak nasipmiş. Otuzdört yıl sonra sen deşeledin, çıkardın.

Allah’ın selamı üzerine olsun.

Hamdiye.

Selam üzerinize olsun Hocam, dün akşam acıdan ağlıyordum bu akşam sevinçten ağlıyorum. Hani var ya “lütfun da hoş, kahrın da hoş” o haldeyim. Sizin yaşadığınız olayı kedim içinde diledim hem de iki kere. Sizi seviyorum. Sizi karşıma çıkaran Allah’a hamd olsun. Allah sizin neslinize, kıyamete kadar acı keder göstermesin. Bu gece bana cenneti yaşattınız. Allah size sekiz cennetin kapısını açsın. Ailenizle birlikte inşaallah, âmin.
Sevgiler.

The post Hakaretler Yağdırıp Gök Kubbeyi Çınlatsalardı – Safiye’ye mektuplar 23 appeared first on hacialibayram.com Sevgi yolu.

Bugün ayın kaçı? Hangi aydayız? Mevsimlerden ne? Hatırlamıyorum. Hafızam yerinde değil mi yoksa? Ama yooo hatırlıyorum çoğu şeyi, silikte buğulu da olsa. Kötülükler ağır mı basıyor ne. Bir cehennemdi ya da bir yangın yeri. Ben daha onbeşimdeydim ihtişamla sefaletin bir arada bulunduğu bir şehirdeydim. Az önce, çok değil bir iki saat önce annem vardı kardeşim vardı komşularım akrabalarım vardı. Neredeler peki şimdi? Burası çok karanlık. Bir odadaydım bir yatakta. Sevdiklerim hayatta iken.

Nefes alamıyorum. Sağ kolum ve sağ bacağım üzerinde bir ağırlık var. Alnımdan başlayıp gözlerimden süzülen bir ıslaklık, bir sıvı. Korkuyorum. Sesler duyuyorum hiçbiri yanıma uğramıyor. Saatler geçiyor sanırım. Öylece olduğum gibiyim canım çok acıyor kımıldayamıyorum. Anneee Kardeşiiiiim. Duymuyorlar, duymuyorum.

Sonra bir ağlama sesi, Kardeşim.
-Nerdesin, iyi misin, nefes alabiliyor musun? diyorum.
– Karnımda ayaklarımda bir şey var, acıyor abla diyor ve soruyor
– Annem öldü mü?
-Sakin ol. Birazdan çıkaracaklar bizi buradan. Annem uyuyor şimdi. Güçlü olun kurtulacaksınız dedi; diyorum.
Bu ona söylediğim en son yalan oluyor. Enkazdayken bütün zamanlar belirsizleşiyormuş meğer. Belki bir belki iki saat konuştum onunla. Uyumamalıydı. Sustu. Bir daha sesini hiç duymadım.

O daha çok küçüktü. Üzerindeki onca demir parçası, onca beton yığını, onun kaldırabileceği bir yük değildi ki. Ağladım, ayak sesleri duydum, gün ışığını gördüm.
Beni bir ambulansa götürüyorlardı direndim. Hemen enkazın başına geri dönüp, alnımdan kanlar akarken, parçalanmış ellerimle sağa sola atmaya başladım, taşları.
-Annem, kardeşim, akrabalarım, komşularım, dedim. Gözlerimi kapattılar. Birtanem kardeşim kanlar içinde bırakmış kendini birilerinin ellerine. Ve annem tanınmayacak halde.
-Annemmmm !
Aynı anda yakınlarımın cesetlerini görüyorum ve sağ olanlar. Hiç biri mutlu değil. Nefes alıp vermek anlamsızlaşıyor o anda. Bir cami avlusunda sayamayacağım kadar çok tabut koydular önüme. Hangisine ağlamalıydım, hangisine yalvarmalıydım beni de götürün diye. Annemi kaybettim, kardeşimi kaybettim, yakınlarımı, arkadaşlarımı, herkesi kaybettim.

Yıllar geçti. Ben hala o tarihini bilmediğim gündeyim. Yasım hiç bitmedi. Bazen öğrenciler görürüm sokakta. Deli olduğumu düşünmeyeceklerini bilsem ya da onları korkutmayacağımı boyunlarına sarılıp doya doya öpmek isterim. Yapamam.
-Kardeşim hangi delilik unutturacak seni?
-Anne. Anne, ne demek? Bir genç kızın annesinin olması nasıl bir şey? Kokunu unuttum, anne. Geçen gece rüyamda gördüm seni. Öyle sarıldım öyle bir öptüm ki, sıcaklığın tenimde hala annem. Uyandım bir koku duydum. Sandım ki geldin. Işığı açtım baktım yoktun. Saçlarıma kokunu mu bıraktın annemmm. Çok ağladım. Ben sensiz çok zor günler geçirdim Varlığını hissetseydim, yanımda olsaydın gölgen yeter miydi kızına? Eğer gelmeyeceksen bırakmıyorlarsa seni, beni al yanına. Olduğun yere götür beni. Tut elimden anneeee. Bari sen tut.

Yine de beni merak etme. Ben iyiyim sağlığım da iyi. Bazen rahatsızlığım nüksediyor ama tedaviye başlıyorum, hemen toparlanıyorum. Hep okumamı isterdin okudum anne. Mesleğim var param var etrafımda yönettiğim, onlarca insan var… Yetmiyor, eksik, nerdesin? Yoksun anne.
Birkaç ay önce teyzemle konuştum. Senin babamın kardeşim resimlerini istedim ondan. Bir tek anı bile kalmadı ya sizden yadigâr. Postayla gönderdi. Büyütüp salonumun duvarına astım. Hep benimlesiniz hep sizinleyim.
Çok özledim annemmm.

Babam hayatta olsaydı bunları yaşamama izin vermezdi. Korurdu sahip çıkardı bana. Ama şimdi sizin söylediklerinizi okuyunca gözlerim doldu. İnancımı hiçbir zaman yitirmedim.
Bir gün kurtulacağımı bir tek adama ait olacağımı ve sadakatle ona bağlı kalarak yaşayacağımı biliyorum.

Bana kızım demeniz… Yıllar olmuştu kimseden duymayalı.
Bazen bu tür rüyalar görürüm. Anlatılmaz derler ama bir kere Hz. Muhammed i gördüm. Hiç konuşmadı benimle. Ama yanına aldı, sarıldım ona: O da bana. Yüzü hala bütün ayrıntılarıyla gözümün önünde.
Ben kötü biri değilim. Allah a olan inancım çok büyük. Hatalarım var, gaflete düştüm. Biliyorum ki, o beni kurtaracak. Bana bunun müjdesini verdi Peygamberimi rüyamda göstererek.
Birşey sormak istiyorum. Otuz otuzbeş yaşlarında biri dediniz. Bunu neye göre söylediniz.

hacı ali ( 10/17/2008 )

Selam…
Yazdıkların içimi aydınlattı.
Dedenin mirasını al ve kendine bir yeni hayat kur.
Efendimizi gören sağlığında görmüş gibidir.
Allah her kulunu sever. Pişman olanları daha bir sever.
Namaz kılmaktan nasıl utanırsın. Allah hem anne merhametini hem baba şefkatini yaratandır. Kendisi zatı itibariyle bütün analardan, kurt kuş dâhil, bütün babalardan ölçüsüz şekilde merhametlidir. Tabii ki seni seviyor.
Allah kimsesizlerin kimsesidir.
Koruyup kollayanıdır.
Sen bunu bir imtihan, gelecek güzel günlerin kusursuz yaşanması için bir eğitim say.

O benim gördüğüm rüyadan çıkardığım bir yorumdur vakti gelince o kişi senin karşına çıkar. Bir Allah kulu sana kurtulmanda yardım edecek.

Hak kulundan intikamını yine kul ile alır,
Bilmeyen ilmi ledünü anı kul yaptı sanır.
Cümle eşya Halik’ındır kul eliyle işlenir
Emri bari olmayınca sanma bir çöp deprenir.

Bize gelen her fenalık insandan, her güzellik yine insandan gelir.
O rüyamda gördüğüm melek bir insan olarak vakti saati gelince senin kurtulmana yardımcı olacak demek istedim.

Allah’ın huzurundan başka gidilecek kapı yokken namazdan neden utanacaksın ki.
Çok güzel cümleler kuruyorsun. Görgülü ve bilgili olduğunu sanıyorum.

Senin korunmasız olman başına bu işleri açmış. Bir de tabii tecrübesizlik. Aşırı güven.
Bunlar geçecek kızım.
Sen o duayı günlük en az yüz kere okumaya başla. Onu okurken namaza da yakınlaşırsın. Sadece sarhoş iken namaza durma. İçkiliyken demedim, dikkat et. Ne dediğini bilmeyecek kadar sarhoş iken namaza durma.
Alkolden uzak kalabilirsen daha az hata yaparsın. Umarım alkole alışkanlık oluşmamıştır.
,
Şunu unutma sen her kadın kadar temiz bir ruha sahipsin. Sendeki, bendeki, her varlıktaki ruh ayrılmaz bölünmez, parçalanmaz şekilde allahın ruhudur. O cesetlerimize üfledi.
Ana rahminde yüzüncü günümüzde üflenen o ruh allahın ruhudur. Biz ruhumuzdan üfledik buyuruyor.
Nefis, yazıda yeterli anlatılıyor. Anlamaya çalış. Yeniden oku.
Okyanusta buz kalıpları gibi olan, aslı allahın nuru olan nefislerimiz, yine allahın nefsinin cüzleridir.
Cehaletimiz ve imtihan edilmemiz nedeniyle bütünü kavramakta zorluk çekeriz.
Allah beni, onu ne kadar seviyorsa seni de o kadar seviyor.
Ancak yaptığın işten tiksiniyor. Çünkü sen umulur ki cennetliklerdensin. Eğer dileseydi iğrendirmek yerine o işi sana sevdirirdi.
Sence şu âlemde kaç kişi Peygamberimizi rüyasında gördü…
Hayatını onu görmek için feda edecekler var. Ama göremiyorlar.
Allah seni sevmese, onu seninle görüştürür müydü sanırsın.

Seni sevdim.
Yazdıklarınla gönlümde bir yerin oldu. Ben ömrünü Allah için dua ve ibadetle geçiren biriyim İnşallah seni dualarıma dâhil ediyorum.
Sen de arada bir beni hatırla.
Uzakta bir baban var say.
Hadi gecen hayırlı olsun.
İki rekât namaz kıl. O duayı bu mübarek gecede yüz kere oku ve yat.

Allah büyüktür ve duaları mucip sıfatıyla kabul eder. Uzun süreli olursa ve sayısı çok olursa tecellisi en kısa zamanda görülür.

Selam ve selam, sana ve senin gibi selameti özleyenlere olsun.

The post Safiye’ye Mektuplar – 3 / Saçlarıma Kokunumu Bıraktın Anne? appeared first on hacialibayram.com Sevgi yolu.

*selam es selame canım hocam, bu yazdığınız cevap bana çok çok geç geldi. Bu yüzden duanızı almanın beni ne kadar mutlu ettiğini yazıp teşekkür edemedim size. Kalbimin en kuytu, en ıssız köşelerinde sakladığım o müstesna sevgiyi ve saygıyı sunuyorum size. Hürmetle ellerinizden öpüyor, Rabbimden, dizinizin dibinden ayırmamasını diliyorum. 

Bir milyar insan efendimizden aynı anda yardım istese bir milyarına da aynı anda ulaşır ve yardım eder. Allah hem birdir hem de akıl alamaz sonsuz kere sonsuzdur. Ruh Allah’ın ruhudur, bölünmez. Rabbimizin ruhu ile cümle varlıklar olarak tevhit halindeyiz. Ruhlar (Allah) zamandan ve mekandan münezzehtir. Her anda ve her mekanda hazır ve nazırdır, O yüzden büyüklerden bahsederken Hz .(hazret) kelimesi zikredilir. Hazret demek şu anda aramızdadır demektir. Üç kişinin dördüncüsü Allah’tır. Dördün beşincisi, beşin altıncısı Allah’tır her nefiste eksiklerden münezzeh olarak hazır ve nazırdır…Kişi nasıl namazda rabbi ile birlikte ise banyoda lavaboda yatakta ve mezarda da beraberdir. Hırsız ile de arsız ile de beraberdir. Safiye’ye mektupları okumadın mı, kızımız zina yaparken depremde şehit olan babası yapma kızım bunu diye yakarıyordu. Bunu yapa yapa sonunda Safiye’ye bir tövbe bir kurtuluş nasip oldu, en sonunda evliyalardan olmakla şereflendi..  Sen Allah’ın izniyle bir meselede darda kalır, ihtiyaç duyarsan çağır resulullahı yahut bizi, rabbim akıl ötesi şartlar yaratır ve senin ihtiyacını görür. İzin veren de çağırdığın surette gelen ve konuşan da rabbimiz bil. Vesselam. Elhamdülillahi rabbil alemiyn, errahmanirrahiym ..Maliki yevmiddin. İyya kena’budu ve iyya kenestaıyn. Amin. Amin. Amin. Selam es selame.

The post İstimdat Dilemek Hakk mıdır appeared first on hacialibayram.com Sevgi yolu.