Peygamber efendimizin hayatı kategorimizde bu günkü yazımız ” Yemame Emirinin İslama Davet Edilmesi “ konu ile ilgili tüm bilgiler bu yazımızda paylaşılmıştır. Yemâme hükümdarı Hevze bin Ali, Hristiyandı. Peygamber Efendimiz, Hicretin 7. senesi Muharrem ayında bu hükümdarı da İslâmiyete dâvet etmek üzere Salit bin Amr’ı vazifelendirdi ve yazdığı bir mektupla onu Yemame’ye gönderdi.

Mektubu alan Salit bin Amr, durup dinlenmeden yol alarak hükümdarın yanına vardı ve Efendimizin mektubunu ona verdi. Mektubu okuttu. Resûl-i Ekrem kendisine şöyle hitap ediyordu:

“Bismillahirrahmanirrahim! Allah’ın Resûlü Muhammed’den, Hevze bin Ali’ye!”

“Doğru yolda gidenlere selâm olsun! Şunu iyi bilmelisin ki: Benim dinim yakında dünyanın en uzak ufuklarına kadar parlayacaktır! Binaenaleyh, ey Hevze! Sen de Müslüman ol ki, selâmete eresin! Ben de, hükmün altındaki memleketin idaresini sana bırakayım.”

Hevze, bu dâveti kabul edemeyeceğini nazik bir dille ifade etti. Ancak, Salît (r.a.), bu hareketinin yanlış olduğunu söyleyerek onu dâvete icabete çağırdı. Fakat, Hevze saadet dairesinden uzak kaldı. Şüphesiz, bu uzak kalışta saltanatta kalma arzusu büyük rol oynuyordu. Bunu kendisi de bizzat bir Hristiyan büyüğüne şöyle ifade etmişti:

“Ben, kavmimim hükümdarı bulunuyorum, ona tâbi olaydım, o takdirde hükümdarlık yapmayacaktım!”

Bununla birlikte Hevze, Peygamber Efendimize verilmek üzere bir mektupla bir takım hediyeleri elçi Hz. Salit vasıtasıyla gönderdi.

Peygamberimiz (s.a.v.)’in Hevze’ye Bedduası

Salit bin Amr (r.a.), Medine’ye dönerek Resûl-i Ekrem Efendimizin huzuruna vardı. Olup bitenleri anlattıktan sonra Hevze’nin gönderdiği mektubu Efendimize verdi. Hevze mektubunda Efendimize şöyle diyordu:

“Dâvet ettiğin şey çok iyi, çok güzel! Ben, kavmimin hatibi ve şâiriyim! Araplar da benim kavmimden korkarlar! Bana, işinden bazı salâhiyetler ver de sana tâbi olayım!”

Resûl-i Ekrem Efendimiz, bu yersiz teklif için, “Yerdeki bir hurma koruğunu bile istese, ona vermem.” buyurduktan sonra, kendisine tâbi onca insanın hidâyetine de mani olduğundan Hevze’ye, “Elindeki her şey yok olsun.” diye beddua etti.

Bu tarihten bir yıl kadar sonra Cebrâil (a.s) gelip Efendimize Hevze’nin kâfir olarak öldüğünü haber verdi.

Böylece, Resûl-i Ekrem Efendimiz, gönderdiği elçiler ve dâvet mektuplarıyla cihanşümül İslâm dâvâsını o zamanın bütün devlet reislerine bildirmiş, İslâm’ın sesini bütün dünyaya duyurmuş oluyordu.

Bu dâvete, o zamanın iki büyük devleti olan Habeşistan ve Bizans hükümdarlarının cevabı gayet müsbet geliyordu. Hattâ Necaşî İslâm’la şereflendi. Heraklius ise, Peygamberimiz (s.a.v.)’in hak peygamber olduğunu anladığı halde, sadece dünya saltanatı için iman etmekten çekiniyordu. Aynı şekilde Mısır Hükümdarı Mukavkıs da Hz. Resûlullahın elçisi ve mektubunu gayet iyi karşılıyor ve müsbet cevapta bulunuyordu. Bu dâvete muhatap olan Yemame Hükümdarı Hevze bin Ali de Hz. Resûlullahın elçisine gayet iyi muâmelede bulunuyor ve dâveti nazik bir üslupla kabul etmediğini belirtiyordu.

Geri kalan iki kişi ise, bu davete, menfi cevapta bulunuyordu. Hattâ bunlardan biri İran Kisrâ-ı, küstahça Peygamberimiz (s.a.v.)’in mektubunu yırtıyordu. Diğer biri olan Gassan Hükümdarı Hâris bin Ebî Şimr ise haddini aşarak Efendimizin dâvet mektubunu yere atıyordu.

The post Yemame Emirinin İslama Davet Edilmesi appeared first on hacialibayram.com Sevgi yolu.

Peygamber efendimizin hayatı kategorimizde bu günkü yazımız ” Gassan Hükümdarlarının İslama Davet Edilmesi “ konu ile ilgili tüm bilgiler bu yazımızda paylaşılmıştır. Gassanîler, Suriye’de oturan en güçlü kabilelerden biri idi.

Hicretin 7. senesi Muharrem ayında, Peygamber Efendimiz, bu kabilenin hükümdarı Hâris bin Ebî Şimr’i de İslâma dâvet etmek üzere ashabdan Şuca’ bin Vehb’i bir mektupla gönderdi.

Şuca’ bin Vehb (r.a.), mektubu alır almaz süratle yola çıktı. Şam’a vardı. Fakat hükümdar Haris’i sarayında bulamadı. Günlerce sarayın kapısında beklemek zorunda kaldı.

Bu arada, Hükümdarın kapıcısı ne için geldiğini sorunca, Resûl-i Ekremin Haris’e gönderilmiş elçisi olduğunu söyledi. Sonra da Peygamber Efendimizin sıfatlarını ona anlattı. Kapıcı Mira anlatılanlar karşısında gözyaşlarını tutamadı.

 “Ben İncil’i okudum. Bu Peygamberin (a.s.m) sıfatlarını onda aynen yazılı buldum.”

dedi. Sonra da Resûl-i Ekremin (a.s.m.) peygamberliğini tasdik ederek Müslüman oldu. Ancak Hâris’in kendisini öldürmesinden korktuğu için îmânını gizli tuttu.

Günlerden sonra Hâris, bir gün tahtına oturdu. Elçi Şuca’ı kabul etti. Resûl-i Ekremin mektubunu elçi Şuca’ bin Vehb’den alan hükümdar Hâris, açıp bakınca şunların yazılı olduğunu gördü:

“Bismillahirrahmanirrahim! Allah’ın Resûlü Muhammed’den, Hâris bin Ebî Şimr’e!”

“Doğru yolda gidenlere, Allah’a iman ve Peygamberini tasdik edenlere selâm olsun! Ben seni, eşi, ortağı olmayan bir Allah’a imana dâvet ediyorum. Dâvetimi kabul edersen, hükümdar olarak yine mülkünde kalacaksın!”

Bu sözler karşısında Hâris’in tavrı birden değişti. Mübârek mektubu yere atıp hiddetli hiddetli şöyle konuştu:

“Saltanatımı benden kim alacakmış göreyim! O, Yemen’de de olsa, kendisine tâbi olanlarla üzerime gelmeden, ben onun üzerine gideceğim!”

Sonra da atlarının nallanmasını adamlarına emretti. Elçi Şuca’ Hazretlerine dönerek, “Git, sahibine gördüğünü haber ver.” dedi.

Hükümdar Hâris, Medine üzerine yürümeye kararlıydı. Bunu o sırada Kudüs’te bulunan Kaysere yazdığı mektupta da açık açık belirtiyordu. Ancak Kayserden gelen cevap bu kararın hilâfinaydı. Kayser ona, “Sakın, onun üzerine yürüme.” tavsiyesinde bulunuyordu.

Kayserin mektubunu aldıktan sonra Hâris bin Ebî Şimr biraz aklını başına toplamış olacak ki, elçi Şuca’ Hazretlerini ikinci kere huzuruna çağırdı. Ne zaman gideceğini sorduktan sonra da adamlarına kendisine yüz miskal altın vermesini de emretti.

Kapıcı Mira, saraydan ayrılıp Medine’ye gitmeye hazırlanan Şuca’nın (r.a.) yanına vardı. Onun için hazırladığı yol azığı ile elbiseyi verdikten sonra,

“Allah Resûlüne benden selâm söyle ve Müslüman olduğumu da ona haber ver.” dedi.

Hâris’e Yapılan Beddua

Şuca’ bin Vehb, Medine’ye geldi. Hz. Resûlullahın huzuruna çıkarak görüp duyduklarını bir bir anlattı.

Hâris’in elçisine ve mektubuna karşı takındığı menfi muameleyi öğrenen Resûl-i Kibriyâ, “Saltanatı yok olsun!” diyerek ona beddua etti.

Aradan fazla bir zaman geçmeden, Hicretin 8. yılında bu bedduanın tesiriyle Hâris dünyadan kâfir olarak göçüp gitti ve Gassanî saltanatı Cebele bin Eyhem’e geçti. O ise, Gassanî saltanatının son hükümdarı oldu.

The post Gassan Hükümdarlarının İslama Davet Edilmesi appeared first on hacialibayram.com Sevgi yolu.